25 december 2007: TV-Kerstboodschap 2007 Z.E. mr. F.M. d.l.S. Goedgedrag

Geachte landgenoten,

Ook namens mijn vrouw en kinderen wil ik u heel fijne kerstdagen toewensen.

Hartelijk dank voor alle genegenheid en aandacht die mijn vrouw en ik hebben mogen ontvangen toen ik in de afgelopen maanden mijn functie niet kon uitoefenen.

Niet alleen hierom wil ik spreken over het “hart”.

Onder ons zijn er velen die een “gebroken hart” hebben….  een hart waar blokkades verwijderd moeten worden. Dan bedoel ik niet iets lichamelijks, iets mechanisch. Ik wil het hebben over het hart als de zetel van onze emoties”, en de kern van ons wezen. Misschien is ons hart beschadigd en zijn onze “geestelijke aders verstopt”. Oud zeer en rancune zouden wel eens onze aderen kunnen vervuilen en de stroom van het “leven” blokkeren. Wanneer we deze giftige tegenstanders van het “leven” negeren, zullen ze steeds harder worden met als eindresultaat dat we een hart van steen zullen hebben. Dan zijn we niet meer in staat om van harte mee te leven met anderen. Ook worden onze woorden harder. Dan neemt de kans toe dat we ruzie krijgen.

Wat is de oorzaak van ruzies? Misschien is iemand vergeten een ander te groeten. Het kan ook zijn dat maar één persoon in een groep een compliment kreeg en de anderen niet.

Misschien heeft iemand kritiek geuit… of is iemand beledigd… of men is niet helemaal eerlijk geweest.

In ieder geval is er niet aan verwachtingen voldaan, en nu is men teleurgesteld, misschien zelfs kwaad. Als er onrecht is gedaan is het redelijk om kwaad te worden, maar kwaad blijven is levensgevaarlijk en zal ons hart beschadigen.

Het is opmerkelijk, dat terwijl mensen soms jaren lang verbitterd rondlopen, dat degene die hun pijn heeft gedaan, vaak blij verder door het leven walst, en waarschijnlijk geen flauw besef heeft van wat hij gedaan heeft.

Confusius heeft eens gezegd: Dat je onrecht aangedaan is, is van geen betekenis, tenzij je er steeds aan blijft denken.

Ik hoorde een verhaal over twee dames die al jaren onenigheid hebben over iets onbenulligs. Elke keer wanneer ze elkaar tegen komen, maken ze meteen weer ruzie. Er is dan een hoop geschreeuw; ze trekken zelfs aan elkaars haren.

Vorig jaar vond een vooraanstaande persoon dat hij niet voldoende serieus genomen was door een collega. Het zit hem nu al een jaar dwars, en hij spreekt alleen nog met zijn collega wanneer hij er echt niet omheen kan. Zijn hart is vervuild. Het is “versteend” en is keihard aan het worden.

Zelfs in de discussies rond de staatkundige verhoudingen zijn er wel eens harde woorden gevallen; vrede en harmonie waren ver te zoeken. Kennelijk hebben zelfs leiders wel eens een “hartingreep” nodig.

Er zijn ook ouders, die in het bijzijn van hun kinderen ruzie maken en gemeen tegen elkaar zijn. Ouders en leiders zouden juist een voorbeeld moeten zijn van hoe we elkaar behandelen als er conflicten zijn.

Eigenlijk zouden we van hen moeten leren hoe we op de juiste manier om kunnen gaan met meningsverschillen en met dingen die wij als onrechtvaardig beschouwen.

Ruzies ontstaan ook wanneer mensen denken dat ze niet voldoende gerespecteerd worden. Wij Antillianen vinden respect erg belangrijk.

Maar mag ik u vragen; is dat respect geven, of respect krijgen?

Zou het misschien kunnen zijn dat we er meer op letten of mensen ons wel met respect behandelen, dan of we anderen respect tonen? Wanneer het gaat om respect, zullen we oogsten wat we gezaaid hebben. Respect is niet iets waar we van nature recht op hebben, het komt ons niet automatisch toe. Als we ons respectabel gedragen en als we met liefde en zorgvuldig met elkaar omgaan, dan zullen we gerespecteerd worden. En het is natuurlijk ook zo dat als we anderen met respect behandelen, dat zij dan hetzelfde zullen doen met ons.

Opmerkelijk is dat de mensen die respect het meest verdienen, er vaak het minst om geven. Als wij ons ook wat minder druk maken over ons ego en het respect dat we verwachten dan zal er meer vrede zijn in ons leven. We zullen dan veel minder vaak kwaad worden.

Natuurlijk gaan niet alle conflicten over kleinigheden. In deze wereld gebeuren er onrechtvaardige dingen, die we niet zomaar van ons af kunnen schudden, zoals we dat kunnen doen met een belediging.

Er ìs misdaad.

Mensen worden bedrogen.

Beloftes worden gebroken en afspraken worden niet nagekomen.

Er lijden echte mensen van vlees en bloed. Zelfs in die gevallen kunnen we ons afvragen of het wel zo verstandig is, jarenlang met weerzin en wrevel te leven.

Niet vergeven is een gloeiende kool in de hand houden, in de hoop dat, ondanks het feit dat het ons zelf pijn doet, iemand anders er zich aan zal branden en pijn zal hebben (Kevin Everett FitzMaurice).

Een enorm knelpunt op weg naar vergeving is koppigheid. Vergeven is veel minder moeilijk als mensen oprecht hun excuses aanbieden.

Niet een slap excuus als: “Nou als ik echt iets verkeerd heb gedaan, jammer”.

Of zoals ik sommige tieners wel eens hoor zeggen: “Sórrý”.

Eerlijk toegeven wat verkeerd was, is het beste, gevolgd door een welgemeend “het spijt me”.

De meeste mensen hebben moeite te bekennen wat ze fout gedaan hebben. Hetzij vanwege trots, of uit angst. Al vanaf het begin van het bestaan van de wereld, hebben mensen de neiging gehad de schuld bij een ander neer te leggen. In plaats van dat we de fout bij onszelf zoeken, proberen we de aandacht te verschuiven op wat anderen hebben gedaan. Vrede kan alleen dàn komen als we verantwoordelijkheid nemen voor wat wij zelf verkeerd hebben gedaan.

Het proces van vergeven wordt uiteraard bevorderd als degene die u iets aangedaan heeft, er ook mee ophoudt. Het is moeilijk iemand te vergeven dat hij op je tenen getrapt heeft, als hij tegen je schenen blijft schoppen.

Ik hoor het u al zeggen: Ja vrede wil ik wel, maar ik heb geen idee hoe ik moet beginnen, en je weet nooit of we weer opnieuw ruzie krijgen.

Overweeg professionele hulp te zoeken. Op onze eilanden zijn uitstekende therapeuten, bemiddelaars, dominees en pastors, imams en rabbi’s aanwezig.

Maak een afspraak. Dat kost een stuk minder tijd en geld, dan leven met verbroken relaties of vriendschappen.

Omdat de meeste spanningen ontstaan bij mensen die nauw samen werken of –wonen, geef ik u de woorden mee van William Blake: Het is veel makkelijker een vijand te vergeven dan een vriend.

De laatste weken heeft u kerstliedjes gehoord en u zong mee met de woorden: “Vrede op aarde en de mensen een welbehagen”. Kerken vieren de geboorte van de Vredevorst.

Er is wel eens een staakt-het-vuren uit geroepen vóór Kerst, toen er een oorlog was. Ik stel voor dat het nu het juiste moment is om te beginnen met het herstellen van relaties.

Neem de eerste stap.

Geef een kleinigheidje aan degene die u iets heeft misdaan. Bied uw excuses aan, wanneer u fout bent geweest.

Maak een begin met het herstellen van “gebroken harten”.

Eén ding wil ik voor Kerst: Lever uw bijdrage in het bevorderen van vrede in onze natie, zodat Antillianen bekend zullen staan als vrede-stichters.

Ik wens u een vredig kerstfeest.